Jack Spijkerman besluit deze eerste reeks in de nieuwe stijl met een positief stukje. Maar er is naar mijn mening best wel een heleboel waarover men zich druk zou moeten maken. Bij medialog is een nuttig vergelijkend overzichts-staatje van de kijkcijfers bijgehouden. Die zijn dramatisch, aangezien deze aan het einde van dit seizoen bijna zijn gehalveerd ten opzichte van het vorige seizoen. Dat is een probleem, aangezien het opnieuw opbouwen van een trouw kijkend publiek dat eerder al heeft af- gehaakt nu eenmaal lastig is. Het gemis van een aantal caba- retiers is volgens mij nog niet eens de hoofd-oorzaak van deze stap achteruit. De huidige crew weet ook zeker treffende persiflages neer te zetten. Ik vind de decors en de manier hoe Jack zit ten opzichte van het publiek al een stuk minder prettig kijken. Ook de duo-presentatie is geen stap vooruit gebleken, al heb ik meestal wel genoten van Bert Visscher, maar die is eigenlijk altijd grappig. Nee, Kopspijkers is intussen niet meer het pro- gramma waarvoor thuis zou blijven. En dat is jammer, want dat was ooit wel zo. Sterkte Jack.

Hiernaast mijn persoonlijke barcode.
Maak hier jou eigen, persoonlijke barcode.

Je kunt op barcodeart.com nog meer creatieve
uitspattingen zien van barcode-fetishisten'.

Als je even niet weet waar je met je uitgekauwde kauwgom naartoe moet... Jason Kronenwald weet er wel raad mee! Hij heeft namelijk kauwgom tot kunst verheven. Op zijn prachtige site, gumblondes.com zijn de uitgekauwde blondines te zien. Het is heel mooi gemaakt, dat wel.

Er zijn zo van die feestjes waar je beter niet al teveel al- cohol kunt drinken. Je "vrienden" halen dan echt de meest vreselijke dingen met je uit terwijl jij helemaal out bent. Het plaatje hiernaast is nog redelijk mild vergeleken bij de rest van genante scènes "after the party..."

Ben jij zo iemand die het heerlijk vindt om een gebouw dat toch moet worden gesloopt, door middel van explosieven te zien instorten....? Hier vind je er vanalles over.

Dani heeft twee beneden-tanden intussen gewisseld, maar verder lijkt alles muurvast te blijven zitten. Nu heeft hij een paar dagen zitten duwen en trekken aan zijn boventand, met als gevolg een kier tussen zijn tanden. De tand zit intussen gewoon weer vast. Maar dit is toch wel een heel ander gezicht. Misschien moet hij met mij mee, naar de kaakchirurg.

Al een week of 2 staan er hier in Almelo, langs de route waar ik dagelijks fiets van en naar mijn werk, van die vreemde karretjes. Ik vroeg me eigenlijk af wat het voor moest stellen en vond op de site van de Gele Raaf het antwoord. Het zijn torentjes gebasseerd op de toren die over is gebleven na de sloop van de 'ten Cate' fabrieken. Deze toren hebben ze laten staan om er kunst van diverse kunstenaars in tentoon te stellen. Ik heb er wel eens mijn vraagtekens bij gezet omdat de toren een tijd terug er bv zo bijstond. Dat noemen ze dus kunst, ik noem het niet goed wijs.

Maar goed, in de kleine torentjes wordt ook 'kunst' tentoongesteld; Er zitten nl, achter glas, knutselwerkjes in van kinderen van een basisschool. Ieder half jaar is een andere school aan de beurt en zullen de torentjes naar een ander gedeelte van de stad verhuizen. Ze staan dan langs een route naar die betreffende school, nu is basisschool 'de Iepron' aan de beurt. Ik ben helemaal geen kunst liefhebber en vind het dan ook dikke onzin en typische gevalletjes 'Over de Balk' (Kas waar ben je?). Het zal ongetwijfeld leuk zijn voor de kinderen die dagelijks onderweg naar school hun eigen kunstwerk kunnen aanschouwen, maar daar blijft het dan ook bij.

Dit soort dingen zijn vaak ook ideale objecten voor vandalen, this is Almelo you know! En dat blijkt ook wel, kijk maar naar de onderste 2 foto's op die pagina van de Gele Raaf.

Ze leren het ook nooit. Is het nu zoveel moeite om even dat nummer te vervangen in de computer? Iedereen, zelfs de muzieksamensteller zelf en de Veronica DJ's zijn het met me eens maar nu, 2 maanden later, draaien ze nog steeds de verkeerde.....

Het blijft leuk om ze in een bakje te doen, of in een oude pan. Soms hoor ik iets kraken als ik door de tuin loop en ik per ongeluk het broze huisje met één stap vernietig. De slak blijft op het pad achter; één glibberige massa. Nee, dan lopen Neels Snails er nog een stuk beter bij.